Wyspy Polinezji zostały odkryte wiele dziesiątków lat temu przez wędrowców z Azji, którzy wypłynęli na poszukiwanie nowych ziem, w drewnianych prostych łodziach. Ich celem było dotarcie na wschód do owianych legendą bajkowych wysp Pacyfiku. Zabierali ze sobą najważniejsze przedmioty oraz nasiona cennych roślin m.in. pewnej tropikalnej rośliny, którą nazwali “No-ni” co w ich języku oznaczało “wmieszać w coś”. Wiedzieli, że nasiona dają siłę, odżywiają organizm, chronią przed chorobami, poprawiają samopoczucie i wyglądW opinii naukowców, większość żeglarzy dotarła do Wysp Salomona, Marschalla, na Tahiti. Pestki Noni zostały zasadzone w nadzwyczaj żyznej glebie wulkanicznej (jest tam wiele wulkanów, które wyrzucały wysoko zmineralizowany pył wulkaniczny oraz lawę, co podnosiło jakość gleby).

Bardzo szybko owoce drzewa Noni stały się na wyspach najważniejszym elementem medycyny ludowej.

Sok wyciskany z owoców niezwykle korzystnie wpływał na organizm poprawiając samopoczucie, dodając energii, regulując problemy z trawieniem, łagodząc zakażenia i stany zapalne, pomagając na zwichnięcia stawów i bóle różnego pochodzenia.
Lecznicze właściwości Noni było powszechnie znane. Wszystkie części składowe rośliny wykorzystywane były w celach leczniczych: nasiona, kwiaty, liście, kora, drewno, korzenie i oczywiście owoce.
Owoc Noni na wyspach był używany nie tylko w celach leczniczych. Miejscowi ludzie uważali, że mieszka w Noni “duch drzewa” miejscowi wierzyli w “ducha drzemiącego w drzewie Noni”.
Tradycyjni uzdrowiciele na Polinezji stosowali Noni w świętych rytuałach. Czcili tylko te drzewa Noni, które rosły według nich w tzw. “miejscach mocy”. Tam łączyli się z “opiekuńczymi duchami natury.” Według ich filozofii mieszkające w Noni siły były zdolne pozytywnie wpływać na wiele problemów zdrowotnych oraz korzystnie wpływać w przypadku wszelkich zmian nastroju - dysharmonii ducha.
Owoce Noni były również chętnie spożywane przez mieszkańców wysp, ze względu na cenne źródło niezbędnych witamin i minerałów. Docierający do wysp w drugim tysiącleciu europejscy kolonizatorzy zauważali, że tubylcy cieszyli się doskonałym zdrowiem, wyglądali na ludzi szczęśliwych i zadowolonych z życia.

Wiedza o uzdrawiających właściwościach rośliny Noni była przekazywana z pokolenia na pokolenie przez mieszkańców południowego Pacyfiku i południowo-wschodniej Azji.
Pomimo bardzo szerokiego zastosowania Noni oraz darzenia niezwykłym szacunkiem przez mieszkańców wysp Polinezji Francuskiej, cudowne sekrety rośliny pozostawały zupełnie nie znane dla reszty świata przez wiele dziesiątków lat.

Dopiero na początku XX wieku naukowcy badający metody, stosowane przez uzdrowiciele zainteresowali się tym cudownym owocem.
Również Siły Zbrojne USA podczas II Wojny Światowej badały właściwości i korzyści owocu Noni.

Roślina Noni spotykana jest dziś w wielu tropikalnych rejonach świata jednak najdorodniej rozwija się na rozrzuconych po Pacyfiku Wyspach Polinezji Francuskiej.